الگوریتم ها چگونه دنیای رسانه‌ای ما را می‌سازند؟

کوثر رضایی در یادداشت خود نوشت، تا حالا به این فکر کرده‌ایم چرا وقتی چند بار درباره یک موضوع جست‌وجو می‌کنیم یا چند محتوای مشابه را می‌بینیم، ناگهان بخش زیادی از فضای مجازی ما پر می‌شود از همان موضوع؟

این اتفاق تصادفی نیست.

پلتفرم‌های دیجیتال تلاش می‌کنند بفهمند ما به چه چیزهایی علاقه داریم، چه محتوایی را بیشتر می‌بینیم، روی چه چیزی مکث می‌کنیم و چه پست‌هایی را دنبال می‌کنیم. سپس بر اساس همین رفتارها، محتوای بیشتری شبیه همان چیزی که قبلاً دیده‌ایم، به ما پیشنهاد می‌کنند.

در نگاه اول، این موضوع مفید به نظر می‌رسد؛ چون محتوای مورد علاقه‌مان را راحت‌تر پیدا می‌کنیم.

اما یک روی دیگر هم دارد: ممکن است کم‌کم در یک حباب رسانه‌ای قرار بگیریم.

اگر همیشه فقط یک نوع دیدگاه، یک نوع تحلیل و یک روایت را ببینیم، احتمال دارد تصور کنیم «همه همین‌طور فکر می‌کنند»؛ در حالی که واقعیت می‌تواند بسیار متنوع‌تر از چیزی باشد که صفحه تلفن همراه ما نشان می‌دهد.

اینجاست که سواد رسانه‌ای اهمیت پیدا می‌کند.

مخاطب باسواد رسانه‌ای فقط نمی‌پرسد «این محتوا درست است یا غلط؟»؛ بلکه یک سؤال مهم‌تر هم دارد:

«چرا این محتوا به من نمایش داده شده است؟»

گاهی لازم است عمداً از دایره همیشگی محتوای خودمان خارج شویم؛ رسانه‌های مختلف را ببینیم، روایت‌های متفاوت را بخوانیم و میان خبر، تحلیل، نظر شخصی و محتوای تبلیغاتی تفاوت بگذاریم.

فضای مجازی قرار نیست آینه تمام‌نمای جهان باشد؛ آنچه می‌بینیم، تا حدی نتیجه انتخاب‌های خود ما و تا حدی نتیجه انتخاب الگوریتم‌هاست.

پس اگر می‌خواهیم تصویر دقیق‌تری از واقعیت داشته باشیم، نباید اجازه بدهیم یک صفحه، یک کانال یا یک الگوریتم، تمام جهان رسانه‌ای ما را تعریف کند.

گاهی برای فهمیدن واقعیت، باید از حباب خودمان بیرون بیاییم.